ข่าวพระเครื่อง

ข่าวพระเครื่อง  คำว่า "กิเลส" มักเกิดขึ้นง่ายในใจคนทุกคน เพราะปัจจุบันมีสิ่งยั่วยุอยู่เป็นจำนวนมาก การดับกิเลสทางหนึ่งก็ต้องอาศัย "องค์ธรรมของอุโบสถศีล" เข้ามาระงับ องค์ธรรมของอุโบสถศีลในที่นี้หมายถึงสิกขาบทหนึ่งๆ ซึ่งเป็นข้อกำหนดให้ศึกษาฝึกฝนปฏิบัติรักษาโดยเจตนาละเว้นจากข้อห้ามแต่ละ ข้อของศีล

อุโบสถศีลประกอบด้วยองค์ธรรม 8 สิกขาบท เรียกว่า อัฏฐังคิกอุโบสถ จำแนกตามคำสมาทาน ดังนี้

1.ปาณาติปาตา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ "ข้าพเจ้าขอสมา ทานสิกขาบท คือ เจตนางดเว้นจากการผลาญชีวิตสัตว์ให้ตกตายไป"

2.อะทินนาทานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ "ข้าพเจ้าขอสมาทานสิกขาบท คือ เจตนางดเว้นจากการถือเอาของที่เขาไม่ได้ให้"

3.อะพรหมจะริยา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ "ข้าพเจ้าขอสมาทานสิกขาบท คือ เจตนางดเว้นจากการประพฤติผิดพรหมจรรย์"

4.มุสาวาทา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ "ข้าพเจ้าขอสมาทานสิกขาบท คือ เจตนางดเว้นจากการพูดเท็จ"

5.สุรา เมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ "ข้าพเจ้าขอสมาทานสิกขาบท คือ เจตนางดเว้นจากน้ำเมา คือ สุราและเมรัย อันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท"

6.วิกาละโภชะนา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ "ข้าพเจ้าขอสมาทานสิกขาบท คือ เจตนางดเว้นจากการบริโภคอาหารในเวลาวิกาล"

7.นัจ จะคีตะวาทิตะวิสูกะทัสสะนา มาลาคันธะวิเลปะนะธาระ ณะมัณฑะนะวิภูสะนัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ "ข้าพเจ้าขอสมาทานสิกขาบท คือ เจตนางดเว้นจากการฟ้อนรำ ขับร้อง ประโคมเครื่องดนตรีต่างๆ และดูการละเล่นอันเป็นข้าศึกแก่กุศล ตลอดถึงการลูบทา ทัดทรง ประดับตกแต่งร่างกายด้วยดอกไม้และของหอมเครื่องบำรุงผิวอันเป็นที่ตั้งแห่ง ความกำหนัด"

8.อุจจาสะยะนะมะหาสะยะนา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ "ข้าพเจ้าขอสมาทานสิกขาบท คือ เจตนางดเว้นจากการนั่งนอนบนที่นอนอันสูงใหญ่"

หรือสรุปเป็นคำคล้องจองเพื่อให้กำหนดจดจำง่ายๆ ดังนี้

"เว้น การฆ่า ไม่กล้าโจรกรรม ไม่ทำกามกิจ ไม่ผิดวาจา ไม่หาเหล้าดื่ม ไม่ลืมเวลาอาหาร ไม่ต้องการสิ่งบันเทิงเกินจำเป็น ไม่เน้นนอนหรูหรา" ในองค์อุโบสถทั้ง 8 สิกขาบทนั้น ถ้าทำพร้อมด้วยเจตนาจึงจะขาดจากองค์ศีล ถ้าไม่พร้อมด้วยเจตนา ก็ไม่ขาด การที่ศีลอุโบสถแต่ละสิกขาบทจะขาดนั้น ท่านกำหนดเจตนาในการล่วงละเมิดไว้ 2 ทาง คือ ทางกายและทางวาจา

ใน สิกขาบทที่ 1 และที่ 2 จะทำเองก็ตาม จะใช้ให้เขาทำก็ตาม ย่อมขาดจากองค์ศีลทั้งนั้น ตั้งแต่สิกขาบทที่ 3 ไปจนถึงสิกขาบทที่ 8 ทำเอง จึงจะขาดจากองค์ศีล ถ้าใช้ให้คนอื่นทำ ไม่ขาด

อุบาสกอุบาสิกาผู้มี ความสำรวมระวัง ไม่ล่วงองค์อุโบสถศีลทั้ง 8 สิกขาบท เรียกว่า ผู้มีศีลหรือผู้รักษาอุโบสถศีล ซึ่งเป็นเครื่องทำกายกับวาจาให้บริสุทธิ์

เป็นอุบายที่จะกำจัดกิเลสส่วนหยาบที่แสดงออกทางกายและวาจาให้หมดไป

ที่มา คอลัมน์ ศาลาวัด นสพ.ข่าวสด

 วัดลครทำ  ตั้งอยู่เลขที่ 156 ถนนอิสรภาพ 41 แขวงบ้านช่างหล่อ เขต 1 เขตบางกอกน้อย กรุงเทพฯ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

เป็น วัดเก่าแก่ สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ.2394 ในสมัยรัชกาลที่ 2 โดยมี นายบุญยัง นายโรงคณะละครนอกเป็นผู้สร้าง ชาวบ้านเรียกกันว่า นายบุญยัง ละครนอก เหตุที่เรียกกันอย่างนี้ เนื่องจากในยุคเริ่มก่อตั้งกรุงรัตนโกสินทร์ มีละครอยู่สองคณะชื่อดัง คือ ละครในของเจ้าฟ้ากรมหลวงพิทักษ์มนตรี และละครนอกของนายบุญยัง

นาย บุญยังมีฐานะดีมาก อันเนื่องมาจากเป็นนายละคร และเป็นผู้ที่มีความเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนาเป็นอย่างยิ่ง จึงได้สร้างวัดขึ้นในบริเวณนี้ ชาวบ้านได้ช่วยกันตั้งชื่อว่า วัดลครทำ ตั้งแต่นั้นมา


วัดลครทำได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลัง เมื่อวันที่ 15 มกราคม 2513 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2513 ในพิธีดังกล่าว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลปัจจุบัน เสด็จพระราชดำเนินทรงตัดลูกนิมิต

วัดลครทำ มีพื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อยู่ใกล้สี่แยกพรานนก มีถนนอิสรภาพผ่านหน้าวัดทางทิศตะวันตก การคมนาคมสะดวก สภาพสิ่งแวดล้อมมีอาคารบ้านเรือน อาคารพาณิชย์ และตลาดสด

บรรยากาศ ภายในวัดลครทำ ถึงแม้จะไม่ได้มีพื้นที่กว้างขวาง แต่บริเวณรอบวัดโดยรวม มีต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกภายในวัดอยู่หลายต้นด้วยกัน สร้างความร่มรื่นเย็นสบายเป็นอันมาก ภายในวัดเป็นที่ตั้งโรงเรียนวัดนาคกลางอีกด้วย

วัดลครทำ ตั้งอยู่ในชุมชนติดกับตลาดสด เขตบางกอกน้อย จะมีความคึกคักในตอนเช้าถึงเย็น ช่วงที่มีคนเดินทางมาจับจ่ายซื้อของ แต่พอพ้นช่วงระยะเวลาดังกล่าว วัดลครทำก็จะเงียบสงบเช่นเดิม

และ ถึงจะมีพ่อค้า-แม่ค้ามาวางขายของหน้าวัดลครทำบ้าง แต่ก็ไม่ได้สร้างความสกปรกเสียหายภายในวัดแต่อย่างใด ส่วนเจดีย์นั้น แต่เดิมได้มีเจดีย์นอน 2 องค์ หันเข้าหากันไปทางทิศเหนือและใต้ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) วัดระฆังโฆสิตาราม ได้มาสร้างไว้ ปัจจุบันหมดสภาพไปแล้ว

บริเวณด้านในวัด เป็นที่ตั้งของกุฏิและเสนาสนะต่างๆ มีความสวยงามและเป็นระเบียบเรียบร้อย แสดงให้เห็นถึงการจัด ระบบการทำความสะอาดเป็นอย่างดี

แต่ด้วยความที่ วัดลครทำ ตั้งในชุมชน จึงมีคนนิยมนำรถมาจอดไว้เป็นจำนวนมาก ทำให้ตามซอกมุมของวัดบางแห่ง มีเศษกระดาษและถุงพลาสติก ตกกองอยู่ แม้จะมีจำนวนไม่มาก

ถ้าปล่อยไว้นานวัน คงดูไม่จืดแน่

ที่มา นสพ.ข่าวสด

ข่าวพระเครื่อง  พระครูปริยัติโพธิคุณ เลขานุการเจ้าคณะอำเภอเมืองนครพนม และเจ้าอาวาสวัดน้อยโพธิ์คำ อ.เมือง จ.นครพนม เปิดเผยว่า ด้วยกรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม ได้มอบหมายให้วัฒนธรรมจังหวัดนครพนม ร่วมกับสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนครพนม แห่งที่ 3 ทางวัดได้จัดโครงการอบรมเยาวชนภาคฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ประจำปี 2553 ในระหว่างวันที่ 8-10 มี.ค.2553 ดังนั้น วัดน้อยโพธิ์คำ ได้ทำหนังสือแจ้งเวียนไปยังโรงเรียนทุกแห่งในพื้นที่ อ.เมืองนครพนม เพื่อขอความร่วมมือให้ช่วยจัดหานักเรียนที่กำลังเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปี ที่ 5 ถึงชั้นประถมปีที่ 6 ในชุมชนและหมู่บ้านของท่าน เข้าร่วมบรรพชาสามเณรในโครงการดังกล่าว จำนวนแห่งละ 20 คน จะน้อยหรือมากกว่าที่กำหนดก็ได้ แต่ขอแจ้งแล้วนำส่งรายชื่อเยาวชนภายในวันที่ 7 มี.ค.2553 ซึ่งตามโครงการจะนำเยาวชนเข้าบรรพชาสามเณรจำนวน 300 รูป เพื่อขัดเกลาจิตใจให้เด็กในวัยที่อยู่ในกลุ่มเสี่ยงจากปัญหาติดเกม ยาเสพติด ยกพวกตีกัน และขาดระเบียบวินัย ได้มาอยู่รวมกันอบรมจริยธรรม ฝึกปฏิบัติธรรม นั่งสมาธิ เพื่อเป็นเยาวชนที่ดีในสังคมต่อไป

พุทธคยา ชาวพุทธทุกคนล้วนรู้จักกันดีอยู่แล้ว เนื่องเพราะเป็นพุทธสถานสำคัญในอำเภอคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย มีความสำคัญคือเป็น 1 ใน 4 แห่งของชาวพุทธ เป็นสถานที่ตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พุทธสังเวชนียสถานของชาวพุทธทั่วโลก

ปัจจุบันบริเวณพุทธศาสนสถานอันเป็นที่ตั้งของสถานที่ตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า เป็นที่ประดิษฐานถาวรวัตถุเก่าแก่ เจดีย์พุทธคยา ตั้งอยู่ด้านตะวันตกของแม่น้ำเนรัญชรา ไกลจากฝั่งแม่น้ำประมาณ 350 เมตร (นับจากพระแท่นวัชรอาสน์) พุทธคยามีสัญลักษณ์ที่สำคัญคือองค์เจดีย์สี่เหลี่ยมที่สูงใหญ่ โดยสูงถึง 51 เมตร ฐานวัดโดยรอบได้ 121.29 เมตร ล้อมรอบด้วยโบราณวัตถุ โบราณสถานสำคัญ เช่น ต้นพระศรีมหาโพธิ พระแท่นวัชรอาสน์ ที่ประทับตรัสรู้ และอนิมิสสเจดีย์ เป็นต้น ซึ่งนอกจากพุทธสถานโบราณแล้ว บริเวณโดยรอบพุทธคยายังเป็นที่ตั้งของวัดพุทธนานาชาติ รวมทั้งวัดไทยคือ  วัดไทยพุทธคยา




พระครูพุทธบาล หรือที่ชาวบ้านเรียกท่านว่า "หลวงพ่อจิ๋ว หรือพระอาจารย์พนมศักดิ์ พุทธญาโณ" ประธานสมาคมพุทธไทย-ภารตะ เปิดเผยว่า วัดป่าพุทธคยา เริ่มต้นด้วยการจดทะเบียนวัด โดย พระครูวชิรกิจโสภณ หรือ พระมหาสุรกิจ โชติญาโณ ตั้งเป็นสมาคมพุทธไทย-ภารตะ โดยวัดป่าพุทธคยาไม่สามารถดำเนินการซื้อที่ดินได้ และเมื่อวันที่ 15 พ.ค. 2537 ซึ่งขณะนั้นตนจำวัดอยู่ที่วัดถ้ำหัวน้ำ แม่ฮ่องสอน นิมิตถึงต้นศรีมหาโพธิ เห็นพระรูปหนึ่งพนมมือที่ใต้ต้นศรีมหาโพธิ น้ำตาไหลบอกว่าอยากสร้างวัดในสถานที่ตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า ถวายพุทธบูชา ไม่มีบุญที่จะทำได้ ขอผู้มีบุญได้ทำต่อ ภาพที่เห็นในนิมิตคือหลวงพ่อสุรกิจนั่นเอง

"พออาตมาสะดุ้งตื่นจาก นั้นได้ไปคุยกับโยมที่เคารพศรัทธา บอกหลวงพ่ออยากไปอินเดีย โดยครานั้น มีญาติโยมร่วมสนับสนุนมากมาย และได้ไปถึงประเทศอินเดีย ซื้อที่ โอนที่ และมีคดีความกับแขก ต่อสู้กันเป็นเวลานาน แขกไม่ยอมโอนให้ มีคดีกับศาลอยู่นานถึง 7-8 ปี สู้จนชนะคดี และได้ลงมือสร้าง มีอุปสรรคมากมายต้องต่อสู้กันในมรดกโลก เจ้าของที่ดิน เพราะที่ดินบางแปลงยังไม่ได้โอน




ในที่สุดเขาอนุญาตให้สร้างต่อ อาตมาก็ทำมาเรื่อยๆ จนวัดเกือบสมบูรณ์แล้ว ล่าสุด "หลวงพี่น้ำฝน" เจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม จ.นครปฐม ได้เดินทางมากับท่านเจ้าคุณธรรมกิตติเมธี โดยผุดไอเดียสร้างวัตถุมงคลพระพุทธเมตตา รวบรวมมวลสารดอกไม้จากพระนานาชาติทั่วโลกที่มาสวดปลุกเสกที่นั้น มีดอกดาวเรือง ดอกมะลิ และดอกไม้สารพัดดอกนำมารวมกันสร้างขึ้นเป็นวัตถุมงคล โดยนำปัจจัยมารังสรรค์สร้างถาวรวัตถุให้แล้วเสร็จต่อไป"

สำหรับชาวพุทธ  พุทธคยา  นับเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางที่สำคัญของนักแสวงบุญชาวพุทธทั่วโลก ที่ต้องการมาสักการะสังเวชนียสถานสำคัญ 1 ใน 4 แห่งของพระพุทธศาสนา โดยในปี พ.ศ.2545 วัดมหาโพธิ (พุทธคยา) สถานที่ตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ประเภทมรดกทางวัฒนธรรม ขององค์การยูเนสโก

พุทธคยาในสมัยพุทธกาล หลังจากการตรัสรู้และเสวยวิมุตติสุขของพระพุทธองค์แล้ว ไม่ปรากฏหลักฐานว่าพระพุทธองค์ได้เสด็จมา ณ ที่แห่งนี้แต่อย่างใด มีกล่าวถึงในอรรถกถาแต่เมื่อคราวพระอานนท์ ได้มา ณ พุทธคยา เพื่อนำเมล็ดพันธุ์ต้นพระศรีมหาโพธิที่เจ้าชายสิทธัตถะตรัสรู้กลับไปปลูก ณ วัดพระเชตวัน เมืองสาวัตถี ตามความต้องการของอนาถบิณฑิกเศรษฐี ซึ่งปรารถนาให้มีสิ่งเตือนใจเมื่อพระ พุทธเจ้าเสด็จไปประทับที่อื่น ต่อมาต้นโพธิ์ต้นที่อยู่ ณ วัดพระเชตวันจึงได้ชื่อว่าอานันทโพธิ์ และยังคงยืนต้นมาจนถึงปัจจุบัน

ทั้งหมดนี้คือความเป็นมาของพุทธคยา และความเป็นไปของวัดป่าพุทธคยา ที่อนาคตข้างหน้าจะเป็นสถานที่สำคัญของชาวพุทธทั่วโลกที่ต้องไปเยือน